تأمل و تحقیق در حوزه " شعر و ادبیات پایداری "  و تبیین ابعاد گوناگون آن با بهره گیری از زبان گویای " شعر "، یکی از ضرورت های انکار نا پذیری است که متأسفانه تا به امروز آن گونه که شایسته و بایسته است، مورد توجه جدّی اصحاب فکر و فرهنگ قرار نگرفته است.

اهتمام جدّی در پرداختن به شعر و ادبیات پایداری، ارائه تعریفی دقیق و قابل استفاده، تبیین مؤلفه های آن، و کالبد شکافی و آسیب شناسی اینگونه ادبی، یکی از ضرورت هایی است که بی اعتنایی به آن می تواند تبعات جبران ناپذیری برای نسل امروز و فردای انقلاب به همراه داشته باشد.

اگر امروز ما با بهره گیری از ابزار هنری و زبان گویای شعر، در صدد به تصویر کشیدن حماسه های درخشان دوران هشت سالة دفاع مقدس و ثبت لحظه های ماندگار فتوحات، رشادت ها و دلاوری های خالقان این حماسه ها نباشیم، بدون شک بخش عمده ای از هویّت ملّی و تاریخی خویش را به دست فراموشی سپرده ایم. چرا که ادبیات حماسی هر ملّتی ، تجلّی گاه اندیشه های آرمانی آنهاست. همچنان که در طول تاریخ، بخش عمده ای از انواع هنر و ادبیات، تحت تأثیر مقاومت و پایداری ملت ها در مقابل نیروهای متجاوز و اشغالگر خارجی شکل گرفته است و بهترین آثار مکتوب جهان و غنی ترین  اُسطوره های ملی و بزرگ ترین آثار ادبی جهان، همچون " شاهنامه فردوسی " ، " جنگ و صلح " ، تولستوی  و رُمان جنگی " میخاییل شولو خوف " و ... شرح جنگ های قومی، ملی و اسطوره ای است.

یکی از ضرورت های حیاتی بعد از پایان دفاع مقدس، پرداختن به شعر و ادبیات مقاومت و پایداری است. چراکه شعر دفاع مقدس بعد از پشت سر گذاشتن شرایط خاص سیاسی -  اجتماعی سال های بعد از پذیرش قطعنامه 598  و بیرون آمدن از بحران های سیاسی آن سال ها، سرانجام به مثابه رودی که به دریا می ریزد، در کالبد " شعر پایداری " حلول می کند و حل می شود.

شاعران دفاع مقدس که بعد از پشت سر گذاشتن دو دهه پُر بار، اکنون در دهه ی سوم انقلاب به بالندگی و بلوغ ادبی رسیده اند، از این پس گستره ذهن و زبان خود را از مرزهای جغرافیایی ایران به جهان گسترش می دهند و همنوا با شاعران مقاومت و پایداری جهان ، در مسیر بیدارگری و استعمار ستیزی گام بر می دارند.

شاعران فرهیخته دفاع مقدس، اکنون با برخورداری از دو دهه تجربه گرانسنگ و پُر بار ادبی، امروز با ذهن و زبانی پیراسته و پالایش یافته و با تسلط کامل بر فُرم، در حوزه ی شعر پایداری، در صدد خلق آثاری با درون        مایه های انسانی و جهانی هستند. شعر هایی که روح حرکت، تکاپو و بیداری را در کالبد مغضومین جهان بدمد و آنان را به قیام بر علیه مستکبران و جهانخواران وا دارد.

شعر  دفاع مقدس در دهه سوّم حیات خجسته خود، نه تنها از حرکت باز نایستاده و به رخوت و رکود دچار نگردیده است، بلکه در اتحادی امید بخش و خوش فرجام با شعر پایداری جهان، تولدی دوباره را آغاز می کند و برای اعاده حیثیت از " انسان " که جانشین و خلیفه خدا بر روی زمین است، دست در دست خلق های  ستم دیده جهان می دهد تا آتش بر خرمن هرگونه استبداد، استعمار و استکبار در اندازد و با استناد به وعده صادق خداوند در قرآن، وراثت زمین را به مستضعفین بشارت دهد.

برگزاری نخستین کنگره شعر مقاومت بین الملل اسلامی نیز از این منظر ، قابل تأمل بود. این کنگره توانست نگاه ها را به سمت و سوی " شعر مقاومت و پایداری " معطوف گرداند و بیدار باشی برای متولیان عرصه فرهنگ باشد تا با دغدغه بیشتری به این حوزه بپردازند و برای باروری و بالندگی این گونه ادبی، برنامه ریزی های منسجم تری را در طول سال تدارک ببینند.